हिमाल एफ.एम.प्रकरण : ‘उनी हात मिलाउन आए, मैले छाती समाते’

हिमाल एफ.एम.प्रकरण : ‘उनी हात मिलाउन आए, मैले छाती समाते’

Facebook Debugger

119k

Shares
facebook sharing button
twitter sharing button
messenger sharing button
email sharing button
wechat sharing button
sharethis sharing button

पी.टी. लोप्चन । हिमाल एफ.एम.का प्रबन्ध निर्देशक भानुभक्त निरौलाले हात मिलाउन आए, मैले च्याप्प छाती समातें । तपाईलाई लाग्न सक्ला ? ‘यो त फूल अर्पण गर्न गएको मान्छेलाई उल्टै हुत्याईदिए जस्तो, मायाले अँगालो हाल्न गएको व्यक्तिलाई मुक्का प्रहार गरे जस्तो भएन र ?’ यो हुनै सक्दैन । तर हुँदोरहेछ । ‘फूलको जवाफ पत्थरले दिनेलाई …….’ भनेर त्यत्तिकै गीत बनेको होइन रहेछ ।

यो ग्यास चूलोमा बसाईएको तावाबाट निकाल्दै गरेको तात्तातो रोटी जस्तो हालैको घटना होइन । कुरा ठिक ८ वर्ष अगाडिको हो । रेडियोको आडमा हिमाल एफ.एम. का प्रमुख भानुभक्त निरौलाले मच्चाईरहेको श्रृंखलाबद्ध घटनाले वितिसकेको एउटा पुरानो घटनालाई फेरि ताजा बनाईदिएकाले मात्र अतितको एउटा पाना पल्टाएर यहाँहरु सामु दर्शाउने जमर्को गरेको हुँ ।

यो उनको चरित्र उदाङ्गो बनाउने र हैसियत माथि प्रहार गरी थला बसाउन लेलेखिएको होइन र त्यो रुपमा यहाँले बुझ्नु हुने छैन भन्ने अपेक्षा गरेको छु । हिजो आज हिमाल एफ.एम.का प्रमुख भानुभक्त निरौलासँग जोडिएर आएका विषय माथि तपाईलाई धारणा बनाउन सजिलो होला भन्ने अभिप्रायले मात्र यो इतिहास भईसकेको एउटा घटनालाई तपाई माझ पस्कने प्रयत्न गरेको हुँ ।

हिमाल एफ.एम.ले मलाई ८ वर्षअघि जिल्लाबाट बिदा दिएपछि म प्रायः काठमाडौमै बसें । संयोग नै मान्नुपर्छ, उनीसँग जोडिएर आएका समाचारहरु धमाधम सञ्चारमाध्यममा छाईरहेका बेला आफ्नो गृह जिल्ला सोलुखुम्बुमा छु । हिजो (आइतबार) सल्लेरीतिर घुमघामका लागि निस्केको के थिएँ, चिनेजानेका सबैले उनीसँग जोडिएर आएका समाचारहरुको जवाफ म बाटै सुन्न चाहेको पाएँ । यसकारण पनि मैले अतितको पानामा सुरक्षित राखेको ८ वर्ष अघिको त्यो घटनालाई प्रस्तुत गर्दैछु ।

शीर्षकमा भने जस्तै, हो ‘उनले हात मिलाउन आए, मैले च्याप्प छातीमा समाते ।’ मेरो स्वभाव झगडालु खालको छैन । आफूभन्दा ठूलालाई आदर सत्कार गर्ने, सबैलाई नम्र व्यवहार गर्ने मेरो बानी छ । तर कसैले हेपेको नसहने बरु गर्धन थाप्न तयार हुने मेरो आचरण बाजे बराजुकै जिनबाट आएको रहेछ । यो जिन मेरो छोरामा पनि सरेको छ ।

२०६९ साल असार साउनको कुरा हो । उनी (भानुभक्त निरौला) चार पाँच जना साथीसँग सल्लेरीबाट फाप्लु तर्फ आउँदै रहेछ । उनीसँगै भएका साथीहरु अहिले सम्झिदा सुरेस खड्काको मात्र याद आउँछ । त्यत्तिबेला खड्का द स्मल वर्ल्र्ड (TWS)मा कार्यरत थिए ।

अहिले उक्त सडकको तल्लोपट्टि फर्निचर सेन्टर र मोटर वर्कसप बनाईएको रहेछ । म फाप्लुबाट सल्लेरी तर्फ झर्दै थिएँ । अलि परबाट उनलाई देख्ने वित्तिकै मेरो मनमा एक प्रकारको आक्रोश पैदा भयो । दुई दिन अघि ओखलढुंगामा उनले म विरुद्ध गरेको प्रचारको राम्रै हिसाब किताब गर्ने मन थियो मलाई । त्यसैले अन्य साथीहरुलाई हात मिलाएँ, उनलाई (भानुभक्त निरौला) चाहिँ च्याप्प छातीमा समातेर हल्लाईदिएँ ।

‘तपाईलाई त हिमाल एफ.एम.बाट पनि निकालेछ त ?’ ओखलढुंगामा भेट्ने वित्तिकै साथी नरेन्द्र नेम्बाङले मलाई यही खबर सुनाए । संयोगले त्यसबेला पनि अघिल्लो दिन निरौला र भोलिपल्ट म पुगेछु ओखलढुंगा । त्यसअघि पनि म बेलाबेलामा ओखलढुंगा गईरहन्थे र पत्रकार साथीहरुसँग बाक्लै भेटघाट हुन्थ्यो । करिब महिना दिन अघि मात्र म कार्यक्रम निगरानी बनाउने शीलशीलामा ओखलढुंगा पुगेर फर्केको थिएँ ।

त्यस दिन साथी नरेन्द्र नेम्बाङ, शिव ढुंगाना, लाक्पा जि. शेर्पा लगायतसँग कुराकानी गरी राती नेम्बाङसँगै बसें । भानुभक्त निरौला र बिना राई एफ.एम.को मार्कटिङका लागि ओखलढुंगा आएको र मेरो बारेमा समेत कुप्रचार गर्न भ्याएको नेम्बाङले सुनाएँ ।

यो कुरा सुनेपछि कहिले निरौलालाई भेटौं र कुराकानी गरौं भएको थियो । सोलु फर्केको भोलिपल्टै उनीसँग जम्काभेट भएपछि मैले उक्त समयको सदुपयोग गरे । उनलाई च्याप्प छातीमा समाते, अनि सोधे, ‘कसले निकालेको रे ? तिम्ले निकालेको हो मलाई एफ.एम.बाट ? मैले म विरुद्ध बोल्दै हिड्ने होइन भनेर सचेत गराएको हो कि होइन ?’ यत्ति भन्दै हल्लाएपछि उनले अक्मकाउँदै भने ‘होइन…..मैले के भने र त्यसो ? कसले भनेको …..? हह…ह..अ…अ ,,, ??’ ‘ओखलढुंगा गएर नरेन्द्रजीसँग के भनेर आयौ ?’ मैले भने ।

ऊ अझ अक्मकाउँदै ‘होइन,……मैले केही भनेको छैन, ………होइन,…… बरु फोन गरेर सोध्दा हुन्छ’ उनी भन्दै थिए । मैले भने ‘फोन तिम्ले गरन, म किन गर्छु ? भनेको होइन भने नरेन्द्रजीलाई अहिले नै फोन गरिहाल …….. ।’ उनी यता र उता हुँदा सर्टको बटम खुस्किसकेको थियो, जत्ति नै रीसको आगो दन्किएपनि मनको अन्तस्करणबाट अलिकति दया भाव पलायो र मैले छातीबाट हात झिके ।

त्यसपछि उनले ढुंगा उचाले…। मैले सक्छौं भने हान भनेर छाती थापे,.. एकैछिन सहाराको रुपमा उनले ढुंगा हातमा लिए र केही समयपछि फ्यात्त बाटोमा फाले….। उनीसँगै रहेका साथीहरु भने दुई चार पाइला पर गएर हेरिरहे । उनलाई मैले घोक्र्याउँदा पनि कसैले छुटाउने त के, बीच बाटोमा यस्तो नगर भनेर रोक्न समेत आएनन् । उनको पक्षमा कुनै सहानुभूति प्रकट नभएपछि मैले सोचे ‘साथीहरुले पनि भित्रभित्रै भने होलान् कुचोले बडार्नुपर्ने कसिंगर हावाले उडाईदियो ।’

त्यसपछि उनी साथीहरुसँगै फाप्लुतिर अगाडि बढे । अब लखेटे पनि भेट्दैनन् भन्ने ठाउँमा पुगेपछि उनले भने ‘यसको मूल्य तिम्लाई महँगै पर्नेछ, हेरिराख ……।’

‘तिम्रो धम्कीले म डराउनेवाला छैन’, यत्ति भनेर म सरासर आफ्नो बाटो आएँ । ……..म एक्लै थिएँ, अनि बाटोमा सम्झिदैं आएँ । सेर्गाखोपतिर आईपुगेपछि मैले जिल्ला प्रहरी कार्यालय जाने निधो गरे । किनकि उनले भनेका थिए ‘यसको मूल्य तिम्लाई महँगै पर्नेछ, हेरिराख ……….।’ उनी अरुलाई उचाल्न, पछार्न, आफ्नो पक्षमा पार्न, लडाउन फसाउन, खसाउन जे गर्न पनि खप्पिस छन् । त्यसपछि आफू माथि आईपर्ने सम्भावित घटनाको प्रतिरक्षा गर्नका लागि म घटनाको १५ मिनेट भित्रै जिल्ला प्रहरी कार्यालय गएँ ।

डिएसपी भर्खर फेरिएको रहेछ, सुदनसिं बस्नेत । उहाँसँग मैले घटनाको सम्पूर्ण नालीबेली सुनाएँ । मैले मूल बाटोमै दुर्व्यवहार गरेको तर कारण चाहि यी यी हुन्, उनले म विरुद्ध जाहेरी लिएर आएमा मलाई तुरुन्त बोलाएर मात्र दर्ता गराउनुहोस् भनेर म फर्किए ।

निरौलालाई मूल बाटोमै घोक्र्याएपछि त्यत्तिबेला मैले भित्रैबाट के महसुस गरेको थिएँ भने……‘बराबर तागत, क्षमता र समान हैसियत भएका मानिससँग पो लड्न पनि मज्जा आउँछ त, जाबो निरिह मानिसलाई त जसले पनि हप्काउने, थर्काउने गरिहाल्छन् नि ? त्यस घटनामा मैले उनलाई त्यत्ति मात्र गरे, मेरो हृदयले उनलाई सधै माफी माफी भनिरह्यो ।’

त्यसको मूल्य निक्कै महँगो साबित हुने बताएका उनी म विरुद्ध उजुरी लिएर कहिल्यै प्रहरी कार्यालय गएनन् र अहिलेसम्म कुनै मूल्यको सामना गर्नुपरेको छैन ।

ठ्क्याक्कै अहिलेको टावर काण्ड पनि यही हो । स्थानीय विमल मगर र उनीसँग घुम्न गएका अन्य अभिभावकको केही गल्ती नभएपनि ‘अदालत जान्छु, पुलिस बोलाईदिउ ? पुलिस राखेर मिलापत्र गरौं, पैसा पछि तिरे पनि हुन्छ’ भन्ने लगायत उनको घुर्की पैसा फुत्काउन निकालिएको जुक्ति मात्र हो । यसरी धम्की दिदा विमलले पैसा दिने मनसाय देखेमा २० हजार रुपैयाँ मात्रै भएपनि गोजीमा हाल्ने र एफ.एम.को व्यवस्थापन पक्षलाई हिसाबै नदेखाउने नियत प्रष्टै देखिन्छ ।

अब पनि भानुभक्त निरौलाले हावाहुरीले ढलेको एफ.एम.को टावरमा स्थानीयबासिन्दालाई जबरजस्ती फसाएर रकम असुल्ने आँट गर्छन् ? हेरिराख्नुहोस, तिनले मुद्दा दिने आँट पनि गर्दैनन् र विमलसँग अब पैसा चाहियो भनेर एक पटक फोन पनि गर्ने छैनन् ।

भानुभक्तको जमातबाट प्रमुख कार्यकारी अधिकृतबाट कसरी निकालिए म ??? अर्को श्रृंखला पनि नछुटाउनुहोला ।

[लेखक : पी.टी. लोप्चन हिमाल एफ.एम ९०.२ मेगाहर्जका पूर्व प्रमुख कार्यकारी अधिकृत, संस्थापक कार्यसमिति सदस्य तथा वर्तमान शेयर होल्डर हुनुहुन्छ ।]

यो पनि पढ्नुहोस् ।

फ्याक्ट चेक : हावाहुरीले लडाएको टावरबाट एफ.एम. प्रमुखले २ लाख ४० हजार लिन खोजेको वास्तविकता यस्तो रहेछ !

 

एफ.एम. प्रमुखको २ लाख ४० हजार प्रकरण : रिपोर्टरलाई धम्की दिएर समाचार हटाउन लगाएको पुिष्ट !

 

एफ.एम. प्रमुखको २ लाख ४० हजार प्रकरण : विज्ञप्तीले उब्जाएको ६ प्रश्न ?

 

भानुभक्त निरौलाको अर्को कर्तुत : रेडियो उपकरणको भुत्तानीमा बेइमानी !

 

तपाईको प्रतिक्रिया

सम्बन्धित समाचार